دختره میخواد مستقل باشه

نمیشه؟؟

chapkhooneh — Fri, 04 Jul 2008 10:54:00 GMT

نمیشه غصه ما رو
یه لحظه تنها بذاره
نمیشه این غافله
مارو تو خواب جا بذاره....
دلم از اون دلای
قدیمیه از اون دلاست
که می خواد عاشق که شد
پا روی دنیا بذاره....

خداحافظ حاج خانوم...

chapkhooneh — Thu, 26 Jun 2008 16:14:18 GMT

این آخرین پست من از خونه حاج خانومه!!!

بالاخره بعد از 5/2 ماه دنبال خونه گشتن، و فشارهای عصبی ناشی از غرغرهای حاج خانوم برا تخلیه، بیماری بابا، مشکلات محل کار و هزار و یک جور اتفاقات عجیب و غریب که حاضرم قسم بخورم کمتر دختری تو سن و سال من تجربه شون کرده، بالاخره یه جایی رو پیدا کردم که لااقل می دونم شب قرار نیست تو کوچه بخوابم... واین در حالتیه که همه ی فامیلای درجه یکم تو این شهر، تو خونه های ویلاییشون روز رو به شب و شب رو به روز میرسونن بدون اینکه بدونن من کجا هستم یا دارم چی کار می کنم...

نمیشه گفت خونه حاج خانوم رو دوست داشتم، ولی یه جورایی دلم خیلی گرفته... وقتی به این یک سال گذشته ای که تو اینجا بودم فکر می کنم، میبینم چقدر خاطره داشتم اینجا... چه روزایی بودن... چقدر تلخ، چقدر سخت، چقدر خاص، چقدر عجیب و چقدر شیرین... خدایا چه حس عجیبی دارم... دارم میرم و هر چی موند و گذاشتم و رفتم دیگه هیچ وقت برنمیگردن... زندگی پره از این گذشتنا و رفتنا... زندگی پره از این آدمایی که میان تو زندگیت و فکر میکنی همیشه هستن، غافل از اینکه یه روزی بالاخره همه چی تموم میشه و تو میمونی با خاطرات آدمایی که حالا دیگه نیستن...

کی گفته زندگی یه دختر یا خانوم تنها تو این جامعه جرمه؟؟ حالا بازهم یکی تو سن و سال من به اسم دانشجو بودن که حالا دیگه تقریبا تو جامعه جا افتاده میتونه با بدبختی یه جایی رو گیر بیاره، ولی خانومایی که به خاطر متارکه یا هر دلیل دیگه ای دارن تنها زندگی می کنن، نمیتونن به راحتی محلی برا زندگی پیدا کنن... وقتی تنها میری تو بنگاهای معاملات ملکی به چشم خریدار نگات میکنن... واقعاً از این نگاها و این طرز فکرها خسته ام خسته... انگار برای سالم زندگی کردن باید سخت بجنگی... خیلی سخت... چقدر مردم ما بیرحمن... چرا دیگه هیچ کی دلش برا هیچ کی نمی سوزه؟ چرا همه چیو با پول می سنجن؟ اگر ما مسلمونیم و دلمون برا هم نمی سوزه بازهم ناز شصت اون خانوم ارمنی که وقتی دید دست خالی و ناامید دارم از بنگاه میزنم بیرون، بدون اینکه بشناستم یا بدون اینکه بدونه دینم چیه گفت کاش خودم یه جایی رو داشتم بهت میدادم، ولی نگران نباش امیدوارم به زودی یه جایی رو پیدا کنی... ناراحت نباش... ولی ما مسلمونیم نه؟؟

دارم شک می کنم به این که آیا مرد سالم و متعهدی هم وجود داره یا نه؟؟ اگر هم وجود داره انقدر تو این مدت به همه بدبین شدم که اعتماد کردن برام خیلی سخت شده...همه در نظرم یکسانن، گناه من نیست اگه نمی تونم اعتماد کنم... کی حاضره غرامت بپردازه؟؟ کی؟

من چلوکباب میخوام...

chapkhooneh — Mon, 16 Jun 2008 20:29:30 GMT

تقریباً اولین باره که یه مشکل این طوری کش میاد....

صبح با امیدواری... تا ظهر، در حال جستجو... تا بعد از ظهر، در حال پیگیری... تا شب در به در در حال گشتن.... و تمام شب گریه و بیزاری و ناامیدی...و دوباره صبح...

به قول استادم من همون آدمی ام که تو اوج گرسنگی یکی از راه میرسه یه تیکه بیسکوئیت گندیده ته جیبشو بهم میده... آی میچسبه...آی میچسبه.... ولی لیاقت من چلوکبابه نه بیسکوئیت ...!

بی دغدغه...

chapkhooneh — Sat, 14 Jun 2008 19:33:28 GMT

نگو بزرگ شدم، نگو که سخته

نگو گریه دیگه به من نمیاد

بیا منو ببر نوازشم کن

دلم آغوش بی دغدغه می خواد...

آینده مال اوناست...

chapkhooneh — Thu, 12 Jun 2008 20:45:47 GMT

حساب دو دو تا چهارتاست...

با این خرج و مخارج، با این اوضاع خراب، با این حقوقی که همشو باید بدی پول اجاره خونه، با این تنهایی نحض، با این بی انصافی و دورویی این مردم، با این آدمای چند رنگ و حقه باز، با این املاکی های دودره باز و صاب ملکای پول پرست بی انصاف ... انگار دیگه موندن هم زیاد فایده نداره... انگار صبر کردن و خواستن ارزش نداره، انگار دیگه خودتم به خودت شک کردی... کجای خواستن و موندن من عجیبه که باید به خاطرش به هر صاب ملک و املاکی از راه نرسیده ای کل شجره نامه و قصد و غرضم رو از تنها زندگی کردن توضیح بدم؟؟ دیگه نمی خوام بابا!! این جهنم که ساختین مال خودتون... دلم می خواد به همه چی پشت کنم و برم... فقط برم... چطور مثبت فکر کنم وقتی هر اتفاق جدیدی مهر تاییدی به چیزایی که میدونستی و تجربه کرده بودی ولی نمی خواستی باورشون کنی؟؟؟

آینده مال اونایی که می بینن و کم نمیارن، مال اونایی که ناامید نشدن، اونایی که مشکلات، اهداف پررنگشونو کم رنگ نمی کنه، اونایی که اعتقاد راسخ دارن... اونایی که خدا رو دارن، اونایی که استوارن، اونایی که مثل من نیستن... اونایی که من نیستن...

بن بست...

chapkhooneh — Sun, 08 Jun 2008 19:18:18 GMT

حاج خانوم: تا 5 روز دیگه تخلیه می کنی... قول اینجارو به یکی دیگه دادم... زنگ زدم با بابات صحبت کنم جواب نداد...

من: بابا بیمارستان بستریه...

ح: خوب، پس تخلیه میکنی دیگه؟؟!!

م: با بی حوصلگی... نه!!

ح: با عصبانیت... چرا؟؟

م: قرارداد تا 12 تیر ماهه... چرا باید زودتر تخلیه کنم؟؟ تو دلم: اگه خونه پیدا کرده بودم 1 ثانیه هم اینجا نمی موندم...

ح: زررر زرر زرر زر

م: اخم ... غصه... نگرانی

ح: زررر زرر زرررر

م: تو دلم: یعنی بابا الان حالش چطوره؟؟

ح: زررررررررررررررررررررررررررررر

م: باشه!! نگران نباش حاج خانوم، اگه بشه تو کوچه می خوابم ولی به موقع خونه رو تحویل مستاجر جدید میدم ... خداحافظ

ح: جون بابای مریضت بیا این چایی رو حداقل بخور، سرد شد آخه...

م: تو دلم ... چه عجب یادت افتاد بهت گفتم بابا بیمارستانه....

شیطونه می گفت منم یادی از مادر و خواهرش بکنماااااااا

خونه من ته یه کوچه بن بسته... خونه خودم نه هااا، خونه دلم. بدجور دوباره به بن بست خوردم.....

تو که حلقه دستته..!!

chapkhooneh — Mon, 02 Jun 2008 21:09:18 GMT

روزای اولی که رفتی سرکار خوشحالی... یکی پیدا میشه خیلی هواتو داره... از اکسیژن رسوندناش حسابی حال میکنی... بهش ارادت پیدا می کنی... تو دلت تحسینش می کنی و خیرخواهیشو دوست داری... کم کم که به محیط و همکارا عادت می کنی از لاکت دراومدی و دقتت به اطراف بیشتر شده، میبینی طرف حلقه دستشه، هر جایی هم که میره و تو حضور نداری و بعدا به گوشت میرسه از محسنات خانومش میگه... از پزشک بودنشو بالاشهر نشستنش و بابای کارخونه دار داشتنش... یه روز صدات میکنه تو اتاق... هیچ کی تو اتاق نیست... چون برات قابل احترامه و بهش اعتماد داری میری... زل میزنه تو چشاتو حلقه اش رو از انگشتش درمیاره و میگه: من نامزد ندارما... به خاطر شرایط کاری تو شرکت مجبورم اینطور وانمود کنم... ولی تو میدونی که 2 ماه دیگه عروسیشه... و تو میدونی که این یکی رو دیگه دروغ میگه ... و تو خودت خانومشو دیدی و تا حالا همش با خودت میگی مگه دو دو تا چهارتا نمیشد؟؟؟ پس این بار چرا شد پنج تا؟؟؟؟

و شاش گاو اینجاست که نمودی به جای شانس از خود نشان می دهد...

مذهب..

chapkhooneh — Thu, 29 May 2008 21:41:18 GMT

چرا در عین اینکه فکر می کنی دیگه افکارقدیمی و کهنه از جامعه رخت بربسته و خیلی چیزا عوض شده، با یه تلنگر میفهمی که نه بابا هنوز هم با خیلی نگاه ها، خیلی افکار، خیلی تصمیمات و خیلی عقب موندگی ها باید دست و پنجه نرم کنی؟؟

خوشحالم که در یکی از بهترین موقعیت های کاری در مقایسه با همردیفان و دوستام قرار دارم، و خدا رو شکر از اکثر ملاک های مورد نظرم هم برخورداره... خدایا ممنونم.

دنبال خونه می گردم... بابا عجب گرونی ها... سوئیتی که پارسال با 2 تومن پیش میتونستی اجاره کنی امسال حداقل با 15 هم نمیشه... و بدتر از اون این عدم اطمینان و اعتمادی که تو جامعه ما مخصوصاً نسبت به مشاورین املاک هست. البته جسارت به این عضو از جامعه نباشه ولی تو این مدت که دنبال خونه هستم به شدت ازشون دلگیرم. در بین مواردی که باهاشون در تعامل بودم چند مورد بسیار بامزه و منحصر به فرد برام پیش اومد که واقعاً در نوع خودش بی نظیر بود!! که قصد دارم تک تک موارد رو با شرح جزئیات اینجا بنویسم که لااقل درس عبرتی باشه برا بقیه که این که میگن دختر تنها نباید تنها بره مشاور املاک و دنبال خونه باشه یعنی چی؟!! هرچند من هنوز هم دارم این کارو ادامه میدم... بابا خوب مجبورم خوب!! سر ماه حاج خانوم وسایلمو میریزه تو کوچه خوب!!

ولی گل سرسبد این موارد رو فعلا داشته باشین تا بقیه رو هم بعدا براتون تعریف کنم. البته تو این یه مورد خود صابخونه بیشتر از مشاور املاک نوبر بود. قضیه از این قرار بود که یه سوئیت تو سیدخندان بهم خورد که قیمتش خیلی مناسب بود، آقای مشاور زنگ زدن و قرار رو برای دیدن خونه باهام گذاشتن. ما هم طبق معمول مرخصی رد کردیم و با آقای جوان مشاور راهی شدیم. خدا خیرش بده که لااقل برعکس بقیه موارد آژانس در اختیار نگرفت و کمی از هزینه ها رو کاهش داد ولی خوب در عوض خیلی دلگیر می شد که چرا تو تاکسی من پیشش نمیشینم و وقتی اون عقب بود من خودمو میچپوندم جلو یا بالعکس!! درحین کمی پیاده روی ایشون کل آمار بنده رو با سعی فراوون گرفت و فقط تو سن و مقدار حقوق به بن بست خورد!! که مصرانه تا آخرین لحظه به تلاشش برا کشف حقایق ادامه میداد. رسیدیم دم خونه. طبق صحبتای قبلی فهمیده بودم که خانم صابخونه کمی بله فقط کمی مذهبی تشریف دارن و بنده هم بدون هرگونه آرایش و با حجاب کامل تشریف برده بودم. با این حال مشاور جوان که در طی این مدت چایی نخورده پسرخاله شده بود گفت یه کمی مقنعه تو می کشی جلو؟ موهات پیداست!! محلش ندادم در که باز شد یه خانوم چادری اخمو اومد بیرون چشم غره ای رفت و در رو بست رفت تو. منم رفتم داخل سوئیت رو ببینم. مبله و شیک با کلیه امکانات. قیمت هم مناسب و به محل کارم هم نزدیک بود. گفتم خودشه!! یافتم!! گفتم خوبه، مشاور جوان گفت پس برو تو کوچه واستا؟؟!! و قبل از اینکه بفهمم چرا در رو بست و من موندم تو کوچه. منم گفتم به جهنم. خونه که مال من بشه حالیت میکنم!! خلاصه اومد بیرون و با من من گفت میگه بهش نمیدم!! گفتم چرا؟؟؟ گفت راستش میگه حجابت کامل نیست!! باید چادری بشی؟؟!!! گفتم چی؟ من که حجابم کامله مقنعه و مانتو مشکی!! براندازم کرد و گفت نه، آخه میگه برجستگیهای بدنش مشخصه!!!!!!!!! فکر کن!! زنیکه احمق به یه پسر جوون غریبه برگشته همچین حرفی زده. به خدا عین لبو قرمز شدم. یارو هم که انگار بدش نمیومد بحث رو بیشتر باز کنه!! گفتم نه موقعیتش خوب بود (قضیه لنگه کفشی در بیابان) حالا حرف حسابش چیه؟؟ گفت میگه باید چادری بشه!! .............

بعد از مشاوره فراوان با همه همکاران و دوستان و آشنایان و پدر و مادر و .... تصمیم گرفتم این دورویی و ننگ رو بپذیرم و در اون حوالی چادر سرم کنم. و خوشحال ازاین که بالاخره حل شد. من با چادر و چادری ها مخالف نیستم ولی خواسته این خانوم دورویی بود میتونست جور دیگه ای درخواست کنه.

قرار شد با خانوم نسبتاً محترم یه صحبت تلفنی بکنم و سنگامونو وا بکنیم. شما از ساعت ورود و خروج بگیر و 1000 تا کوفت دیگه رو برا من جزء شرطاش گذاشت. شرایطش از پادگان بدتر بود. من خر هم گفتم باشه!! پدر و مادر عزیز رو کشوندم تهران و بعد از هزارتا ماجرا رفتیم پای قرارداد. شوهرشو نگو... تا رسیدن توی بنگاه من پاشدم و سلام دادم. زنیکه به جای جواب سلام و اخمی از نوع درد بی درمون تحویلمون دادن با اون صدای خانوم جلسه ایش گفت: از این بهتر بشه ها!! (اشاره به سر و وضع ولباسام) حالا فکر کنین من گشادترین مانتو و بلندترین مقنعه مو پوشیده بودم!! شوهره هم که همش آقای دکتر صداش میکردن ولی بیشتر شبیه عمله ها بود تا دکتر قبل از هر گونه خوش و بش و سلام و احوالپرسی که تو دین اسلام پسندیده هم هست، برگشت به مامان گفت: آخه چرا دخترتو این طور رها کردی؟؟ تو چطور اعتماد کردی؟؟ !! که با دفاع و توجیه من و بابا مواجه شد. خلاصه من و خانواده و حجاب و تصمیمات و افکار و همه چیزم در اون یک ساعت زیر سئوال رفت. آدم های دنیاپرست و دندون گردی هم بودن سر قیمت هر چی بنگاه دار با صلوات و ترفندهای مذهبی خواست ازشون تخفیف بگیره یا لااقل طبق توافق قبلی عمل کنن زیر بار نرفتن. منی که اونقدر مصربودم این معامله پابگیره، تو دلم همش نذر می کردم که خدایا نشه...خلاصه جلسه در ظاهر به خاطر دندون گردی اونا و در باطن به خاطر ذهنیت منفی که از خودشون در ذهن ما ایجاد کرده بودن، به هم خورد.

به نظر شما مدرک دکترای این آقا به چه درد خودشو و جامعه میخوره وقتی افکارش انقدر عقب افتادست که نمیتونه قبول کنه یه دختر تنها ولی سالم زندگی کنه؟؟ این مذهب به چه درد میخوره وقتی که یه آپارتمان 4 طبقه رو به قیمت های گزاف رهن داده بودن و برا دختر خودشون یه خونه تو بهترین نقطه تهران برا آیندش خریده بودن و اون موقع حاضر نبودن به من تازه پاگرفته 20 تومان تخفیف بدن؟؟ مگه مال دنیا بی ارزش نیست؟؟ این اخلاق و شئونات اسلامی به چه کار میاد وقتی خنده رویی و فروتنی جای خودشو به اخم و امرو نهی بده؟؟ وقتی به پدر و مادر من از دید بالا نگاه میکردن و به خودشون اجازه میدادن تصمیمات اونا رو راجع به من زیر سئوال ببرن و به جاشون تصمیم بگیرن؟؟ اگه من هم مسلمونم و دینم رو تا حدی میشناسم، میدونم این دین، این چیزا رو نخواسته. چرا به اسم مذهب این کارارو میکنن؟ اینا به من و همه ی جوونای این مملکت که از دین زده شدیم مدیونن!! خانوم، آقا دین ما اینی نیست که شما دارین تبلیغ میکنین!!

کار

chapkhooneh — Sun, 13 Apr 2008 19:13:07 GMT

من دارم به طور آزمایشی سر کار میرم!!

دیروز اولین روز کار من در سال 87 بود.

من باهوشم!

chapkhooneh — Tue, 11 Mar 2008 09:00:18 GMT

اولین روزی که برای قرارداد و این صحبتا اومدیم خونه حاج خانوم صابخونه من تو یه شرکت تبلیغاتی کار می کردم. صبح میرفتم شرکت و شب برمیگشتم. فاصله اون شرکت تا خونه ام هم خیلی زیاد بود. روزایی هم که هم دانشگاه میرفتم هم سر کارکه خیلی دیرترمیومدم. حالا دیگه حاج خانوم و همین همسایه پایینی مطمئنن که من هیچ وقت به جز روزای تعطیل و شبا خونه نیستم. خوب از بعضی جهات بد نیست چون کافیه این حاج خانومه بفهمه که من سر کار نمیرم و خونه ام منو ول نمیکنه باید همش پیشش باشم و بشم همدمش. جالبیه قضیه اینجاست که جدیدنا هم متوجه شدم اینا که میدونن من نیستم چقدر حرف در مورد من بینشون رد وبدل میشه!!! مثه همین چند دقیقه پیش که حاج خانوم با صدای بلند داشت داستان هایی بس شگرف در مورد من و اتفاقاتم برا این خانومه تعریف می کرد...

با این همه مشکلات و فشارهای روحی حاکی از بیکاری و ول معطلی اینجانب و اینکه اگه یه روزی حاج خانومه بفهمه که شبایی که بهم زنگ میزد و میگفت از سر کار اومدی بیا یه چایی بخورتا خستگیت در بره، بنده به هیچ عنوان دچار خستگی حاصل از کار نبودم چه آبروها که از من نمیبره، باز هم من هیچ تلاش مثبتی در راستای فرار از این وضعیت نمیکنم. اصلاً دقیقاً نمیدونم چطور باید دنبال کار بگردم. کارم شده جستجو در روزنامه ها و آگهی ها و ... که اعتبار زیادی هم بهشون نیست و اصلا آخر سالی فایده ی چندانی هم نداره. بهتر بگم اعتقادی هم بهشون ندارم. همیشه دوست داشتم از طریق یه معرف جایی برم. یه معرف مطمئن که مطمئن هم باشم جایی که میرم هر جایی نیست... هر چند جدیدنا هر جایی هم رفتم!!

همش فکر میکنم بنده یک استعداد کشف نشده ی بسیار ارزشمندم که نباید کار حرفه ایم رو از هر جایی شروع کنم. و هر روز دارم آب میشم و کسی هم نیست که بیاد و منو کشف کنه!!! و حقم از زندگی خیلی بیشتر از این حرفاست و آخر استعداد و ایده و فکر نابم... و آخر باهوشی و اینا هستم و کافیه زمینش مهیا باشه تا بنده بدون اینکه چیزی رو بهم آموزش بدن با هوش سرشارم خودم بتونم یاد بگیرم... و در مواردی هر چند بسیار ناچیز همین طور هم بوده ولی کو موقعیت؟؟؟؟؟

جالبه چند روز پیش وقتی داشتم با دوست استرالیایی ام (خداییش تلفظش خیلی سخته!!) چت میکردم که آقاییه حدود 50 ساله، باورش نمیشد که فارغ التحصیلای دانشگاهی در ایران باید خیلی خوش شانس باشن که بلافاصله بعد از اتمام دانشگاه برن سر کار!! و اصلا این موضوع براش قابل هضم نبود. حالا بلافاصله که پیشکش ما با کمی فاصله هم قبول داریم!!

ولی راست میگن هر جای دنیا که بری آسمون همین رنگه!! مردا مردن دیگه!! اینجا و آفریقا و استرالیا و مریخ هم نداره. به هر حال اتفاقاتی بسی شگرف در حین چتیدن با این آقا باعث تثبیت این نظریه در ذهن اینجانب شد و فهمیدم که ظرفیت های این موجودات بسی در یک اندازه و البته بسیار ناچیز است!! بلهههههه

جمعه رفته بودیم دربند. هوا غوغا بود. نه خیلی سرد و نه خیلی گرم. ما هم مثه بچه مثبتا رفتیم بالا و موقع برگشتن جایی نشسته بودیم که کمی خستگی در کنیم که ییهویی دیدم ای دل غافل این زوجین گرامی که دارن دست در دست هم میان بالا چقدررررررر آشنا هستن!!ای بابا اینکه مریم هم اتاقی سابقمه... ای ول بابا... خلاصه کلی با هم خوش و بش کردیم و آقای محترم بسی مودب تشریف داشتن که حتی جواب سلام ما رو هم ندادن. حالا کجای این قضیه جالبه الان واست میگم... خوب این مریم خانوم که بعدنا فهمیدیم در اصل اعظم خانوم هستن!! بسیار بسیار در نظر اینجانبان مشکوک تشریف داشتن. و وقتی پای خانواده و سال تولد و این چیزا هم وسط میومد که دیگه بدتر. یه روزی ایشون االتفاط یا الطفات فرمودن که 25 سالشونه و این حرفا... یه شبی که نسیم اون یکی هم اتاقیم به یاد نامزد از دست رفته اش رفته بود و برا خودش زده بود زیر گریه، مریم خانوم بالاخره دست از مشکوک بازیاش برمیداره و برا دل داری نسیم شروع میکنه از زندگی خودش گفتن!! که طی این عملیات انتحاری کشف میشه که ایشون یک خانوم 32 ساله ی متعلقه یا ؟(خدایا من چرا اینقدر املام ضعیفه؟؟) هستن که یک دختر 14 ساله هم دارن!!!... و بیچاره نسیم همون جا سکته رو میزنه و بعدش هر چی نامزد و گریه و اشک وفغان بوده رو با خودش به گور میبره...

یه روز از روزا که همگی با هم رفته بودیم نمایشگاه بین المللی کتاب، و حدود 7-8 تا دختر ترگل مرگل آرایش کرده ی چشم به در دوخته بودیم!! پسری کم سن و سال با اسب سفیدش عدل اومد سراغ همین مریم خانوم و بهش پیشنهاد داد و با هم دوست شدن و ما بقیه دست از پا درازتر به سمت خوابگاهمان برگشتیم!! و این بنده خدای اسب سوار هیچ وقت نفهمیده که دوست دخترش یه دختر 22 ساله نیست و بلکه یه زن 32 ساله است و بهش حق هم میدم که نفهمه!! ما که هم اتاقیاش بودیم نتونسته بودیم تشخیص بدیم، چه برسه به اون بدبخت!!!

و مریم همیشه با افتخار میومد و میگفت که چطور تیغش زده و به کجاها کشوندتش، که یادمه یه روز سر این مسئله باهاش دعوام هم شد. فکر کن دخترش ( که ما همگی به جز نسیم فکر میکردیم خواهر کوچیکشه و نسیم هم خداییش هیچ وقت به من لو نداد!!) بهش زنگ میزد و گریه میکرد که جمعه ها بیا خونه ولی خانوم تهران میموندن که آقای اسب سوارو بتیغن! ای نامررررررد یا همون ای نا زن!!

دیروز همه کارامو ول کرده بودم و داشتم برا بار چندم فیلم زندگی و مرگ فروغ فرخزاد رو میدیم. خواهر، مادر و آشنایان فروغ در موردش صحبت میکردن. جایی مادرش گفت که همه بچه های من اهل مطالعه بودن. مثلاً فروغ همیشه روزنامه با خودش میبرد تو توالت و حالا حالاها بیرون نمیومد... مثه اینکه خیلی روم تاثیر گذاشته بود و همون طور که بنده هم یه جورایی دچار حس خودبزرگ بینی و خود باهوش پنداری و این چیزا هم هستم وقتی دیشب مامانم زنگ زد و شاکی شد بود که دیگه خسته شده که از بس موقع خونه تکونی روزنامه و مجله و کتاب داره جمع و جور میکنه، بهش گفتم مامان جان این که خیلی خوبه، عوضش وقتی اومدن در مورد من باهات مصاحبه کنن، میتونی بگی بچه ام شدیداً اهل مطالعه بوده!!