.

 امشب ستاره های مرا آب برده است
 خورشید واره های مرا ،‌خواب خورده است
 نام شهاب های شهید شبانه را
 آفاق مه گرفته هم از یاد برده است
از آسمان بپرس که جز چاه و گردباد
 از چالش زمین چه به خاطر سپرده است
 دیگر به داد گمشدگان کس نمی رسد
آن سبز جاودانه هم انگار مرده است
 ماه جبین شکسته ی در خون نشسته را
 از چارچوب منظره دستی سترده است
 عشق - آتشی که در دلمان شعله می کشید
 از سورت هزار زمستان فسرده است
 ای آسمان که سایه ی ابر سیاه تو
 چون پنجه ای بزرگ گلویم فشرده است
 باری به روی دوش زمین تو نیستم
 من اطلسم که بار جهانم به گرده است


 

.

ماه من غصه نخور

زندگی جزر و مد داره...

دنیامون یه عالمه

آدم خوب و بد داره...

ماه من غصه نخور

همه که دشمن نمیشن

همه که پر ترک

مثله تو و من نمیشن...

ماه من غصه نخور

مثله ماها فراوونه

خیلی کم پیدا میشه

کسی رو حرفش بمونه

ماه من غصه نخور

گریه پناه آدماست

تر و تازه موندن گل مال اشک شبنماست...

ماه من غصه نخور

زندگی بی غم نمیشه...

اونی که غصه نداشته باشه آدم نمیشه...

ماه من غصه نخور

خیلیا تنهان مثله تو...

خیلیا با زخمای زندگی آشنان مثله تو...

.

.

خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت...

دنیا رو بسپار به خدا !!!

.

من بودم و سکوت خلیج... صدای رکاب زدنای تند و تندم تو سیاهی شب...

باد شرجی موهامو بازی میداد...

چه حسی بود...

فریاد میزدم ... فریاد...

صدام تو آب های دورتر گم میشد...

.

من که موبایلمو زده بودن... و هیچ موبایلی نداشتم....

حالا چرا ۳ تا موبایل دارم؟؟؟

؟!!

خدایا این دوستارو از من نگیر